ReportsUitgelicht

Rotterdam Rave Festival 2017 – Concrete Jungle Rave

Rotterdam Rave Festival, een snoeihard technofestival aan de maas met een mentaliteit zoals dat alleen daar ‘ken’. Niet lullen, maar poetsen. Gewoon gáán. Voor de tweede keer werd het festival op het Lloyd Multiplein georganiseerd. Een terrein waar in tegenstelling tot andere festivals geen grasspriet te bekennen is. Gras heb je hier ook niet nodig, vooral niet met deze line-up. Want zeg nou zelf, met namen als Gary Beck, Nicole Moudaber, Jeff Mills, Speedy J, Perc & Ansome en Paula Temple wil je gewoon beuken op keihard beton.

Op de stenen in de Schiehaven – zoals ik al zei, liggen in het gras is er hier niet bij – worden allerlei soorten mensen gespot. Van net achttien tot ver in de vijftig met uiteenlopende kledingstijlen. Van Ralph Lauren polo’s tot D-squared, van tie-dye tot all black. Letterlijk alles loopt hier rond. Al pik je de doorgewinterde raver er zo uit, tussen de hier en daar verdwaalde Stadhuisplein-hopper.

Geen tandje minder

Stanger, aka Rotterdam’s finest, legt de lat graag hoog en doet dat vandaag bij de Radiation Area, door te beginnen met de plaat: ‘Nostalgica’ van Unknown Artist. De toon is meteen gezet voor een volle twee uur rammen. Vervolgens is het de sinistere Duitser die aan zijn live set gaat beginnen. Vanaf de eerste seconde blaast hij iedereen omver met duistere tonen en héél erg veel bass. En dat is ook, wat ik zo geweldig vind! Hoe SNTS volledig in het zwart zijn ding doet.

Dan is het de beurt aan Paula Temple, die ik twee weken eerder ook heb mogen bewonderen op Katharsis. Iets in mij hoopt op hetzelfde niveau als toen, maar ik weet dat het niet zal gaan gebeuren. Toch creëert de Engelse een duistere atmosfeer, waar zo’n vierduizend man compleet uit hun stekker schieten! De energie schiet uit de speakers en wordt opgenomen door het gehypnotiseerde publiek. Net als ik naar buiten loop om wat frisse lucht te scheppen, hoor ik de bekende kick van haar plaat ‘Gegen’. Meteen schiet ik terug naar binnen en voeg me weer bij mijn vrienden om deze geweldige plaat te bewonderen. Dit is tevens ook het einde van haar set, op naar de grootmeester Len Faki!

Helaas kwam hij niet helemaal tot zijn recht. Natuurlijk heeft hij een heerlijke set neergezet, maar helaas was het niveau net te min ten opzichte van Paula Temple en SNTS. De oplossing? Misschien toch wat eerder op de line-up, want na het eerste uur genoten te hebben van erg goed mix-werk, ben ik tóch op pad gegaan en heb ik vooral de andere twee stages bewonderd. Bij de Exposure Area was Joey Daniel aan de beurt. Hier horen we meer bangers en gaat het publiek meer uit zijn dak. Aan de andere kant heeft Wouter S. plaatsgenomen achter de draaitafels. Hier pompt hij funky deuntjes in de Powerhouse Area. Past overigens erg lekker bij het weer, dus ook hier worden de nodige dansjes uitgevoerd.

Ook Jeff ‘The Wizard’ Mills, stelt achter de draaitafels, toch een beetje teleur. Van de grootmeester hadden we meer verwacht. Maar het moment dat hij zijn klassieker ‘The Bells’ erin pompt, maakt hij het helemaal goed. Vijfduizend man juicht als de bekende kick er in komt, maar iedereen verliest het als de bekende bellen luiden. Iedereen springt, klapt en juicht en er komt een nieuwe energie in de tent. Wat een vrolijke vibe, heerlijk! Vervolgens is het tijd om écht niet langer meer te lullen, want Speedy J houdt met niemand rekening en blaast de stad opnieuw van de kaart. Op z’n Rotterdams.

Alles ken kapot

Het laatste uurtje breken Perc en Ansome de boel echt af met hun befaamde hybrid live set. Ze openen met een duistere toon die opgevoerd wordt tot een niet zo duidelijke drop. Dat maakt echter niets uit, want dit uur zit vol met keiharde bommen. In de gigantische mensenmassa wordt geen seconde stilgestaan. Elke kick in elke plaat is zo ongelofelijk hard, dat ik er zelfs lichtelijk emotioneel van werd. Dat, gepaard met een gestoorde lazershow, zoals we die gewend zijn van de Rotterdamse Rave, komt de set en daarmee de dag tot zijn eind. Verdwaald loop ik de tent uit, afvragend wat er zojuist is gebeurd.

Feestjes in Rotterdam zijn anders dan andere, dat is zeker. Geen enkele stad kan op zo’n manier de boel afbreken. Wél zien we de volgende keer graag wat verbeteringen ten op zichte van het geluid. We willen onszelf, maar zéker anderen, niet kunnen horen. En als we dan toch bezig zijn; graag een diepe, sensuele, interne massage door de bass. Iets met die moet je niet horen, maar…

Eén ding is zeker, Rotterdam Rave Festival is een unieke toevoeging aan je festivalzomer. Voor zij die niet in het gras willen liggen, wacht een heerlijke dag, met een stevige line up en show. De Nederlandse concrete jungle heeft weer een top festival geleverd.

Tags

Clemens Wildschut

Niet zo lang in de scene te bekennen, terwijl hij er dieper in gaat dan je denkt. Klikt veel foto's en doet graag een dansje!

Related Articles

Close